TempG is V.I.P GD on T.O.P

…...."อะไรนะพ่อ!!"......

"ครับ".....

 ...ณ โรงเรียนชายล้วนXX(คิดชื่อไม่ออก)

 ชเว ซึงฮยอน ต้นเหตุของเรื่อง เดินเข้าโรงเรียนด้วยท่าทางเซ็งสุดขีด
"เฮ้อ...อีกแล้ว..." ถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ระหว่างทางนี่ถูกจับตามอง เหมือนกับว่าไม่ใช่คนงั้นแหล่ะ(หล่อเกินก็งี้)
"มองอยู่ได้เว้ย" ถึงจะชินแล้ว แต่ก็ยังไม่วายรำคาญอยู่ดี
เดินไปดูบอร์ดที่ติดประกาศห้อง สำหรับนักเรียนใหม่

"อืม...2-A" หลังจากนั้นก็เดินไปเข้าห้องปฐมนิเทศน์นักเรียนใหม่

...ที่ห้องพักครู...
"อย่างนั้นเหรอควอน จียง ถ้าอย่างนั้นเธอมาอยู่ที่หอของโรงเรียนมั้ยล่ะ?"
อาจารย์ที่ปรึกษาถามอย่างเป็นห่วงหลังจากที่ทราบว่านักเรียนของตนต้องอยู่บ้านคนเดียว โดยไม่มีใครดูแล
"ผมไม่เป็นไรฮะ อยู่ได้ จารย์ไม่ต้องเป็นห่วง" จริงๆ……ก็อยากอยู่หรอกนะไอหอของโรงเรียนเนี่ย จะได้มีเพื่อน
แต่……….ค่าหอพักที่นี่ มันแพงมว๊ากกก!!! แพงกว่าค่าเช่าบ้านอีกอ่ะดิ

"อยู่ได้แน่นะ?"
"อ่ะ……….ฮะ" ยิ้มแห้งๆ ……ต่อจากนี้ไป เค้าต้องช่วยเหลือตัวเองมากกว่าเดิมแล้วล่ะ
"…...ขออนุญาตครับ" เสียงเปิดประตูดังขึ้น ตามมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย……เฉยสนิท
"…...มาแล้วเหรอชเว ซึงฮยอน" อาจารย์ที่ปรึกษาของจียงเป็นอาจารย์ประจำชั้นของซึงฮยอนด้วยเหมือนกัน ……แต่ทำไมท่าทางอาจารย์เปลี่ยนไปเป็นทำหน้าทำตาระรื่นซะล่ะ(?)

"ครับ" ยังหน้าเรียบเฉยอยู่
"เชิญนั่งก่อนสิ ซึงฮยอน" ซึงฮยอนนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนหน้าตา
จียงเห็นท่าทางที่ซึงฮยอนไม่นอบน้อมกับอาจารย์ก็ไม่พอใจ

คิดไปคิดมาก็เริ่มยั้วขึ้นเรื่อยๆ
"ดื่มอะไรก่อนมั้ย ซึงฮยอน?"
"ไม่ละครับ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ…... ถ้าอย่างงั้น…...ควอน จียง!! เธอไปเอากาแฟมาแก้วนึงซิ!!"
"อ้าว…...จารย์  ทำไมต้องเป็นผมล่ะฮะ? เค้าอยากกินอยากดื่มอะไร ก็ให้ไปหาเองซิค้าบบบ" ทำไมจะต้องทำตัวเป็นทาสรับใช้เจ้านี่ด้วยล่ะ
"ควอน จียง!!.....ทำไมเธอถึง.." อาจารย์ตะคอกใส่หน้าจียงเสียงดัง
"ขอโทษนะครับ" ซึงฮยอนที่อารมณ์ค่อนข้างบูดอยู่แล้วที่โดนจ้องมาตลอดทางตอนนี้ยิ่งอารมณ์เสียหนัก
"เมื่อไหร่ผมจะไปได้ซักที เถียงกันอยู่ได้ ไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ"
อาจารย์ชะงักไปพักหนึ่ง

"แต่ถ้าเป็นนาย…….." ซึงฮยอนหันหน้าไปทางจียง

....ห้อง 2-A....

…………..ครืด.........บรรดานักเรียนทั้งหลายที่กระโดดโลดเต้นอยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบวิ่งแจ้นกลับเข้าที่ของตัวเองโดยด่วน

"สวัสดีนะนักเรียนทุกคน วันนี้มีนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา…...กรุณา!!! ทำตัวดีๆกับเพื่อนใหม่ของเราด้วย ถ้าใครฝ่าฝืน…..ตาย!!!"
อาจารย์ถึงจะทำหน้ายิ้มแย้มเป็นผู้ใหญ่ที่แสนจะใจดี …แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความน่ากลัวโหดร้ายเสียจนนักเรียนทั้งห้องพากันกลืนน้ำลายพร้อมกับกลั้นหายใจไปด้วย

……สักครู่ซึงฮยอนก็ก้าวเข้ามาในห้อง……

"ตรงไหนก็ได้ครับ...ที่มันว่าง" อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ซึงฮยอนเองก็รู้สึกหงุดหงิดไม่แพ้กัน
ตัวเค้าเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้หรอกนะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่…..เริ่มจะชินซะแล้วด้วย….. ที่จริงจะปฏิบัติกับเค้าเหมือนกับนักเรียนคนอื่นๆก็ได้ แต่นี่เพราะอะไร……เพราะตระกูล? ฐานะ? สังคม? …………คิดแล้วก็อยากจะอ้วก!!!

"ถ้างั้นก็…...นั่งโต๊ะหลังที่ว่างอยู่แล้วกันนะ…... คัง แดซอง!! ยกมือซิ!!"
"คร้าบบบบ" แดซองยกมือขึ้นโบกไหวๆ พร้อมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"เอ่อ…...ก็นั่งตรงข้างๆ คัง แดซอง คนที่ยกมืออยู่นี่ไปก่อนละกันนะ ถ้าไม่ชอบใจยังไงก็เปลี่ยนได้ตลอดนะ"
"ครับๆ" ซึงฮยอนเริ่มออกสีหน้าเซ็งนิดๆ

หันหลังให้อาจารย์แล้วเดินเลยไปนั่งที่ของตัวเอง
"หวัดดีๆ ชเว ซึงฮยอน ชั้นคัง แดซองนะ นายคงยังไม่ค่อยรู้จักสถานที่ในโรงเรียนเท่าไหร่ เดี๋ยวชั้นจะเป็นไกด์จำเป็นให้นายเอง…….." แดซองทักเพื่อนใหม่ พร้อมกับแนะนำตัวเองอย่างร่าเริงเกินไป(?)
"ขอบใจ" แล้วก็หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเปิดค้างไว้……หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง…แล้วก็ไม่สนใจอะไรต่อจากนั้นเลย

....พักกลางวัน....

"แดซอง…...แดซองโว้ย!!" แทยังตะโกนข้ามห้องเข้ามา แทยังเป็นนักเรียนห้องข้างๆ อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทกับแดซอง ทุกกลางวันก็จะต้องไปกินข้าวด้วยกัน

"เอ่อ…...นี่ ซึงฮยอน จะไปกินข้าวพร้อมกับพวกเรามั้ย?" แดซองถาม ขณะนั้นแทยังก็เดินเข้ามาถึงตัวแล้ว
"แดซอง….ใครเนี่ย ไม่คุ้นเลย" แทยังถามด้วยสีหน้างงๆ
"อ๋อ เอ่อ……นี่ ชเว ซึงฮยอน เพิ่งย้ายเข้ามาวันนี้อ่ะ"
"ชเว ซึงฮยอน…………..ซึงฮยอน!! เฮ้ยยย!!" แทยังตกใจสุดๆ ก็รู้ๆอยู่ว่าอิทธิพลทางบ้านของซึงฮยอนเป็นไง อันที่จริงก็รู้จากเพื่อนตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วหล่ะนะว่าจะย้ายมา แต่ไม่รู้ว่าจะมาอยู่ห้องนี้อ่ะ!
"แทยัง…เป็นบ้าอะไรอ่ะ ตะโกนทำไมเสียงดังเนี่ย หูจะแตก" แดซองที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรว่าใครเป็นยังไงถามอย่างงงๆ
"เปล่า…..." แทยังตอบปฏิเสธ แต่ตายังคงจ้องหน้าซึงฮยอนเขม็ง
"เฮ้อ…...เป็นไรของแกเนี่ยยย" แดซองส่ายหัวอย่างเนือยๆ แล้วหันหน้ามาหาซึงฮยอนอีกรอบ
"ชเว ซึงฮยอนนี่ ทง ยองแบ แต่เรียกมันว่าแทยังดีกว่า เรียกง่ายดี" แดซองแนะนำตัวเพื่อนให้เรียบร้อย
แต่แทยังยังคงจ้องหน้าซึงฮยอนเพลิน
"ดี" ซึงฮยอนทักแทยังตามมารยาท……ซึ่งอันที่จริงมันก็ไม่ค่อยจะมีอยู่ซักเท่าไหร่…
"....เอ่อ.......ดีด้วยๆ"
"แทยังเป็นอารายยย วันนี้แปลกๆนะเนี่ย …ช่างเหอะๆ อย่าไปสนใจเลยซึงฮยอน.....ยังไงก็ไปกินข้าวด้วยกันน่ะแหล่ะ
ดีแล้ว" พูดจบก็จัดการลากซึงฮยอนออกไปกินข้าวที่โรงอาหาร โดยมีแทยังเดินตามเตี้ยๆ  เอ้ย!!! ต้อยๆจ้องหน้าซึงฮยอนไม่เลิก(ฮา)

 

....ที่โรงอาหาร....

ซึงรีกับจียงกำลังนั่งรอ ร๊อ รอ เพื่อนสนิทของตนอยู่
"เมื่อไหร่แดซองกับแทยังจะมาเนี่ย………ซึงรีหิวจะตายอยู่แล้ว….." บ่นๆๆๆ
"นั่นดิ...วันนี้เสียพลังงานไปเยอะเลย..." จียงบ่นๆๆ อีกคน
"โห…..น่าดีใจออก มีคนมาสารภาพรัก ฮะๆๆ"
"ดีใจแบ้วอะไร!!! แกก็เหมือนกันแหล่ะ อย่ามาแซวคนอื่นไอด้า!!!"
"อารายยย……เฮ้ยๆๆ จีๆ คนนั้นๆ หล่อมากอ่ะ ดูดีๆ" ซึงรีชี้ไปทางด้านหลังของจียง
จียงที่หันตามไปดูก็ต้อง…ตกใจ!!!
"เฮ้ย!!" คนๆนั้นก็คือ ชเว ซึงฮยอน นั่นเอง
"โทษทีๆ มาช้าไปหน่อย" แดซองยกมือขอโทษ
"แดซอง…...พาใครมาด้วยอ่ะ แนะนำหน่อยดิ" ซึงรีรีบบอก สีหน้าตื่นเต้น
"อ๋อๆ นี่ ชเว ซึงฮยอน เพิ่งย้ายเข้ามาวันนี้อ่ะ" แดซองแนะนำตัวให้อีกตามระเบียบ'เจ้านี่จะแนะนำตัวเอง ด้วยตัวเองบ้างเป็นมั้ยเนี่ย?'
"ว้าววว ชื่อเดียวกันเลยอ่ะ เจ๋งเนอะ เพื่อความไม่งง เรียกชั้น ซึงรี เฉยๆ ก็ได้" ซึงรียิ้มให้ตาหวานเยิ้ม
"อืม…." ซึงฮยอนพยักหน้าเป็นเชิงว่ารับรู้แล้ว แต่สีหน้ายังคงเฉยเมยเหมือนเดิม
"อ้าว…..จี จะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ" แดซองถาม
ซึงฮยอนที่ตอนนี้เพิ่งจะสังเกตเห็นจียงก็แอบตกใจนิดๆ แต่กลับขมวดคิ้วเหมือนอยากหาเรื่องต่อ(ฮา)
"ไม่ละ…โทษนะขอตัวไปซื้อข้าวก่อน หิวจะตายอยู่แล้ว เพราะต้องรอพวกแกเลยไม่ได้ไปซะที" แล้วก็ลุกพรวดขึ้นไป พร้อมกับจ้องหน้าซึงฮยอนกลับ

"อ้าว จีมันเป็นอะไรอ่ะ" แทยังที่เริ่มมีสติมากขึ้นแล้วถาม
"ไม่รู้อ่ะ ทำไมวันนี้มีแต่คนงงๆเบลอๆทั้งนั้นเลยเนี่ย……เอ่อ ซึงฮยอน คนเมื่อกี้ชื่อ ควอน จียง นะ" แดซองบอก
"อือ" ซึงฮยอนพยักหน้ารับรู้
"ซึงฮยอนไปซื้อข้าวกันเหอะ ชั้นรู้จักร้านอร่อยๆ อยู่เยอะเลย" ซึงรีเรียกชื่อซึงฮยอนอย่างสนิทสนม ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเกี่ยวแขนซึงฮยอนไปซื้อข้าว ไม่สนใจใครเลย ทิ้งให้แดซองกับแทยังยืนอึ้ง
ซึงรีเอาจริงเหรอเนี่ย(?)

หลังจากนั้นทุกคนก็มานั่งกินข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ยกเว้นแต่จียงที่ปลีกตัวไปนั่งกินข้าวโต๊ะอื่น
เพราะไม่อยากนั่งโต๊ะเดียวกับซึงฮยอน
"อ้าวๆ จียงไปไหนอ่ะ" แทยังถามหา
"โน่น ไปกินข้าวกับพวกพี่ดองวุค พี่แทบินอ่ะ" แดซองตอบพร้อมบุ้ยหน้าไปทางโต๊ะด้านหลัง
"หือ!? ทำไมไม่มานั่งกินกับพวกเราหล่ะ" ซึงรีถามคิ้วขมวด
"จะไปรู้เรอะ ไปถามเองเลยดิ" แดซองตอบ
"สงสัยเค้าคงไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับชั้นล่ะมั้ง" ซึงฮยอนพูดขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งกินข้าวเงียบๆมานาน
"ไม่เลยๆ…ไม่ใช่แน่ๆ…....จียงไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก สงสัยว่าคงมีเรื่องอะไรไปถามพวกรุ่นพี่อ่ะ" ซึงรีรีบปฏิเสธแทนเพื่อนทันที
".........." ซึงฮยอนเองไม่ได้ว่าอะไรต่อ แต่ก็แอบหันหน้าไปมองบ้างเป็นครั้งคราว

 

....หลังเลิกเรียน.......

"เฮ้…..จียง จะรีบไปไหนอ่ะ รอด้วยๆ..." ซึงรีวิ่งตะโกนตามจียงที่รีบเดินจ้ำออกจากโรงเรียนอย่างเร็ว
"ไม่รีบได้ไง ชั้นต้องไปทำงานพิเศษต่อ" จียงตอบ
"ห๊ะ…..อะไรกัน เปิดเทอมวันแรกก็จะทำงานพิเศษเลยเหรอ"
"เออดิ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไม๊…..ไปล่ะ" จียงทำหน้าเซ็งตอบ
"เดี๋ยวๆ นายทำงานที่ไหนอ่ะ" ดึงแขนจียงเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบเดินออกไปอีก
"คอนวิเนี่ยนอ่ะ แถวสถานีคังนัม ไว้ว่างๆก็แวะไปซื้อของได้นะเว้ย……ไปแล้วๆ" จียงบอกยิ้มๆ พร้อมโบกมือให้เพื่อนก่อนจะรีบวิ่งออกไป

"ซึงรี!!" แดซองตะโกนเรียกซึงรีที่ตอนนี้เดินอยู่คนเดียว
"อ้าว….ซึงฮยอน จะกลับบ้านแล้วเหรอ บ้านนายอยู่แถวไหนอ่ะ" ซึงรีถามซึงฮยอนที่เดินมาพร้อมกับแดซอง
…………….ไม่ได้สนใจแดซองเล้ยยย
"อือ อยู่แถวคังนัม" ตอบสั้นๆ
"หือ!? คังนัมเหรอ" ซึงรีตกใจหน่อยๆ
"มีอะไร?" งงสิ……จะตกใจทำไม
"ป่าวๆ ก็จียงอ่ะ นายจำได้รึป่าว?" ซึงรีถาม ก็เหมือนซึงฮยอนจะไม่สนใจใครเลยนี่นะ
"อืม จำได้" เริ่มสนใจเรื่องที่ซึงรีพูดขึ้นมาหน่อยนึง
"ก็จียงอ่ะ มันไปทำงานที่คอนวิเนี่ยนแถวบ้านนายอ่ะ ก็เลยตกใจไง"
"เหรอ" ซึงฮยอนทำหน้าครุ่นคิด ซักพักก็ขอตัวกลับบ้านก่อน

"1,500 วอนครับ ขอบคุณที่ใช้บริการนะคร้าบบบ" จียงทำงานอย่างเบิกบานใจ……ถึงจะเหนื่อยมาจากที่โรงเรียนแล้วก็เถอะนะ

...ปิ๊ง ป่อง...

...หลังเลิกงาน……

"อ้าว…..คุณซึงฮยอน วันนี้รับอะไรดีครับ" พนักงานเดินเข้ามาถามอย่างรู้หน้าที่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะก็ยิ้มให้จียง……จียงทำหน้างง

"ควอน จียง นายจะสั่งอะไร?" ซึงฮยอนก้มหน้าถามเมื่อพนักงานเปิดเมนูให้แต่ตอนนี้จียงกำลังจิตหลุด…..ที่ไม่ได้ฟังพนักงานพูดเพราะมัวแต่มองดูสถานที่ที่ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเหยียบกรายเลยด้วยซ้ำ พนักงานได้ยินซึงฮยอนพูดกับจียงว่า 'นาย' ก็แอบตกใจ กระซิบถามซึงฮยอนเบาๆ…
"เอ่อ คุณซึงฮยอนครับ นี่…...ผู้ชายเหรอครับ?"
"เอ่อ…...ก็ใช่…ละมั้ง?" ตอบยักคิ้วขึ้นอย่างไม่แน่ใจ (ฮา?)
"อะไรมันอร่อยมั่งล่ะ ชั้นไม่รู้อ่ะ" จียงที่มองดูเมนูแล้วก็เบลอ
‘…ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอ่ะ หน้าตาแปลกๆ’

"ถ้างั้นก็….เอาอะไรที่อร่อยมาให้หมดเลยละกัน" ซึงฮยอนสั่งเรียบๆพร้อมกับปิดเมนูลงเบาๆ
"ได้ครับ" พนักงานค้อมตัวลงแล้วเดินกลับไป
จียงยังคงจ้องมองเมนูอยู่

‘นี่มันอะไรเนี่ย ชื่อแปลกๆ’

"นี่" ซึงฮยอนเรียก
"....."
"นี่!!" เรียกดังขึ้น
"....."
ซึงฮยอนดึงเมนูออกจากมือของจียง
"นี่ จะเลิกดูได้หรือยัง เรียกก็ไม่ได้ยิน……หูไม่ดีหรือไง" ทำหน้าไม่พอใจ
"เอ๊ะ นายนี่ ไม่มีมารยาทเลยนะ คนกำลังดูอยู่แย่งไปเฉย" จียงก็ทำหน้าไม่พอใจเหมือนกัน
"ไม่ต้องดูแล้ว….สั่งไปตั้งนานแล้ว ประสาทรึไง"
"พูดงี้หาเรื่องดิ ไม่อยากให้กินก็บอกกันตรงๆได้นะนี่" จียงเริ่มโวยวาย
"ไม่ใช่…..เฮ้อ..." ซึงฮยอนถอนหายใจ ซึ่งอาหารก็ยกมาเสริฟพอดี
"โห…...น่ากินจังเลยยยยอ่า…" จียงเปลี่ยนท่าทีเป็นกระดี๊กระด๊ากระทันหันเมื่อเห็นของกินซึงฮยอนแอบงง
'เมื่อกี้ทำท่าจะลุกไปอยู่ไม่ใช่รึไง'

จียงตั้งท่าเตรียมจะกินเต็มที่ แต่ก่อนกินก็หันมาถามซึงฮยอนก่อนเพื่อความแน่ใจ
"นายเลี้ยงชั้นแล้วนะ พูดแล้วห้ามคืนคำด้วย" พูดขณะที่ถือช้อนซ้อมในมือพร้อมลุย
"อือ เลี้ยง" ซึงฮยอนตอบแบบเนือยๆ
"เย้ๆ ถ้างั้นก็…..ทานล่ะนะคร้าบบบ" จียงยิ้มระรื่น
"เดี๋ยวก่อน..!!"
"อะไรอีกล่ะ?" จียงขมวดคิ้ว หิวจะตายอยู่แล้ว จะกินอ่ะ!!!
"มีข้อแม้"
"ข้อแม้??" จียงเลิกคิ้วถามเสียงสูง
"ต้องให้ชั้นไปส่งที่บ้าน" ซึงฮยอนพูดเรียบๆ
"แค่นี้เหรอ……อือๆจะไปก็ไปสิ" จียงไม่สนใจเท่าไหร่ หลังจากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตากินลูกเดียวซึงฮยอนคิดจะคุยด้วยก็ไม่ได้ เฮ้อ…...

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่งแล้ว….
"เฮ้อ...อิ่ม อาหารอร่อย….ม๊ากกกกก" จียงเดินหลั่นล้าออกมาจากภัตตาคารยิ้มแป้น
"เหรอ…..คราวหน้ามากินด้วยกันอีกมั้ยล่ะ?" ซึงฮยอนถาม
"ม่าย….อ่ะ ไม่มีตังค์ บ้านชั้นไม่ได้รวยเหมือนบ้านนาย" จียงตอบพร้อมกับแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า
"เรื่องเงินน่ะ ไม่ต้องพูดถึงมันเลยได้ป่ะ ชั้นไม่ให้นายจ่ายอยู่แล้ว" ซึงฮยอนขมวดคิ้วบอก
"เออๆ ช่างเหอะ ขี้เกียจเถียงกับนายแล้ว ชั้นจะกลับบ้านล่ะ แยกกันตรงนี้เลยละกัน……แล้วก็ขอบคุณที่เลี้ยงข้าว" จียงพูดตัดบท แล้วก็ตั้งท่าจะเดินกลับ
"เดี๋ยว…..นายนี่บ้าจริงๆด้วย!! ไม่ได้ตั้งใจฟังที่ชั้นพูดเลยใช่มั้ยเนี่ย" ซึงฮยอนถามโกรธๆ
"อะไรว่ะ ปากเสีย…..เออๆ ไว้วันไหนชั้นมีตังค์จะเลี้ยงนายคืนทั้งหมดเลยละกัน….พอใจยัง?" จียงหันมาตอบ
"ปัญหามันไม่ใช่เรื่องนั้น…..ปัญญาอ่อนจริง!.......ที่ชั้นบอกว่าจะไปส่งนายที่บ้านไง จำได้รึป่าว อย่างี้เง่าดิ๊!!"
"อ๋อๆ………มันดึกแล้ว นายจะไปทำไม….. กลับบ้านไปกินนมนอนซะไป๊" จียงตอบ โบกมือไล่กวนๆ
"สงสัยหมากฝรั่งที่ชั้นซื้อให้นายมันจะไม่พอนะ" ชักจะหมดความอดทนว่ะ!
"ฮึ้ย…..ซึงฮยอน นายก็ไม่ด้อยไปกว่ากันหรอกนะ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย …ขอเอาคำขอบคุณเมื่อกี๊คืนแล้วกัน!!" จียงพูดเสียงดังแล้วเดินหนี
แต่ซึงฮยอนดึงแขนจียงไว้ข้างนึงไม่ยอมปล่อย ออกแรงลากจียงไปขึ้นรถที่จอดไว้ข้างหน้าภัตตาคารอยู่ก่อนแล้ว
"เจ้าบ้า ชเว ซึงฮยอน ชั้นบอกว่าจะกลับเองไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ" จียงด่าหลังจากมานั่งป้อกอยู่ในรถซึงฮยอนแล้ว
"นายนั่นแหล่ะ คนไม่รักษาคำพูด……ชั้นบอกว่าจะไปส่ง นายก็โอเคแล้ว แต่อยู่ดีๆมากลับคำเนี่ยนะ ชั้นต่างหากที่ต้องโมโหนาย!" ซึงฮยอนใส่กลับมาเป็นชุด

"เอ่อ...." จียงเริ่มสำนึกผิด แต่…….ไม่ขอโทษเว้ยยย
"......." ซึงฮยอนหันมามองหน้าจียง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กสงบลงดีแล้ว ก็เปลี่ยนท่าที
"บ้านนายอยู่แถวไหน?" ถามจียงที่นั่งเงียบผิดปกติ
"ซัมซง"
"อืม" ซึงฮยอนเลี้ยวรถไป ระหว่างทางก็แอบมองจียงเป็นพักๆแล้วเห็นยังเงียบอยู่ เลยคิดว่าคนตัวเล็กคงจะสำนึกผิดมากแน่ๆ

"นั่งเงียบทำไม พูดอะไรบ้างเซ่!!!"
"ขอโทษ!!" จียงตะโกนตอบกลับทันที ทำเอาซึงฮยอนอึ้งนิดๆ ……ไม่นึกว่าจะได้ยินคำนี้
"…...พอใจยัง? จอดตรงนี้แหล่ะ ถึงแล้ว" จียงบอก เมื่อมาถึงแมนชั่นโทรมๆ แห่งหนึ่ง
"เนี่ยเหรอบ้าน??" ซึงฮยอนถามอย่างไม่เชื่อสายตา มันเก่ามากนะเว้ย จะพังอยู่แล้วมั้งน่ะ

"เออ...ทำไม...คนมันจน มีไรมั้ย?" ตอบกลับแบบอารมณ์เสีย ซึงฮยอนลงจากรถไปยืนดูอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองอีกครั้ง (?)
"ที่นี่….....บ้านนายจิงง่ะ??" ทำหน้าเอ๋อ
"ถามอะไรนักหนา เออ….เนี่ยแหล่ะบ้านชั้น หนวกหู น่ารำคาญจริง กลับบ้านไปได้แล้ว ไป๊" จียงไล่
"เดี๋ยวดิ! ไม่คิดจะเชิญแขกเข้าไปในบ้านเลยรึไง ไร้มารยาทสิ้นดี"
"โห…..ปากแบบนี้ ขออัดซักทีได้มั้ยเนี่ย" จียงโมโหสุดขีด จะเข้าบ้านคนอื่นแล้วยังมาพูดแบบนี้อีกนะ
"อยากทำอะไรก็ทำไป ใครห้าม?" ซึงฮยอนบอกยิ้มๆ หันหน้าไปทางอื่น
"ถ้างั้นก็…..ไม่เกรงใจล่ะนะ" จียงกำมือพร้อมกับปล่อยหมัดออกไปเต็มแรง

…เปรี้ยง!!...

"…..นั่งตรงนี้ เดี๋ยวชั้นไปเอากระเป๋าพยาบาลมาก่อน" จียงบอก เดินไปค้นๆหากระเป๋าพยาบาลที่ไม่ไกลจากจุดที่ชี้ให้ซึงฮยอนนั่งลงมากนัก
"ควอน จียง พ่อแม่นายไปไหน?" ซึงฮยอนถามขึ้นลอยๆ
"ถามทำไม? ไม่ใช่เรื่องของนาย" จียงตอบ แต่แอบทำหน้าเศร้า
"ทำไม ก็อยากถาม โดนพ่อแม่ทิ้งให้อยู่บ้านคนเดี๋ยวล่ะเซ่….." ซึงฮยอนพูดเล่นๆ
"…....." จียงยืนนิ่งเงียบ พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา

เพราะเรื่องที่ซึงฮยอนพูด มันฟื้นความทรงจำที่เลวร้ายอยู่มาก……
"อ้าว ควอน จียง!? เป็นไรไปอ่ะ" เมื่อเห็นจียงยืนนิ่ง ก็ลุกขึ้นไปดูว่าเป็นอะไร
"มะ…….ไม่ได้เป็นไรซะหน่อย" จียงรีบเช็ดน้ำตาที่เอ่อออกมาอย่างรวดเร็ว
"อือ…..ฮึ" ซึงฮยอนมองหน้าอย่างไม่เชื่อ รู้ตัวว่าตัวเองพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องไปซะแล้วเลยรีบเปลี่ยนเรื่อง
"บ้านนายนี่……เล็กกว่าห้องน้ำบ้านชั้นอีก" ซึงฮยอนมองไปรอบๆ
".....พูดมาก นั่งเฉยๆเด๊ะ จะทำแผลให้" จียงบอก เตรียมสำลีชุบแอลกอฮอล์เรียบร้อย
แต่รอคนตัวสูงที่นั่งเฉยไม่เป็นซักที

"เห็นครั้งแรก ไม่คิดว่านายจะพูดมาก น่ารำคาญ ขนาดนี้เลย" จียงยังว่าต่อ
…ก็มันช่างแตกต่างจากตอนแรกที่เจอซึงฮยอนจริงๆ นี่นา เจ้านี่แทบจะไม่พูดกับใครเลย
"ไม่รู้ดิ" ซึงฮยอนยักคิ้ว ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ น่าเตะจริงๆ
หลังจากนั้นก็มีแต่ความเงียบ เพราะจียงตั้งใจทำแผลให้เบาที่สุด ซึงฮยอนมองดูก็……ใจเต้นแปลกๆ
แล้วมันก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ แบบห้ามไม่ได้