TempG is V.I.P GD on T.O.P

Just Say that word ...Chapter7.. End


.....ออดดดดดดดดดดดด.... สัญญาณบอกเวลาพักเที่ยงที่ทุกคนรอคอย เสียงเด็กนักเรียนวิ่งออกจากห้องเพื่อมุ่งตรงไปยังโรงอาหารขนาดใหญ่ และบริเวณอื่นๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบของชั่วโมงเรียนที่เพิ่งจะหมดลงในทันที

“เฮ๊ย เทมป์ จี ไปกินข้าวกัน” เสียงแดซองนี่เอง (เหมือนไม่ได้ยินมาซะหลายวัน ^^”)
“ไปดิ” คนน่ารักยิ้มตอบ “เฮ๊ย เทมป์ ตื่นๆ” หันไปปลุกเพื่อนที่นอนหลับน้ำลายยืดอยู่ทั้งชั่วโมง (ฮ่าๆๆๆ)
“อ้าว…..หมดชั่วโมงแล้วเหรอ” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมา หน้าตางัวเงียสุดริด แถมยังทำท่าอยากจะนอนต่อ
“เออสิ ไปเร็ว เดี๋ยวคนเยอะ” เสียงเล็กๆเชิงตำหนิที่เทมป์เอาแต่นอนได้ตลอดทั้งวันเลยสิน่า แต่ถึงกระนั้นเทมป์ก็ยังทำตาปรือไม่คิดจะลุกง่ายๆ “เออ..ไม่ไปก็อย่าไป เราไปกันเหอะแด” ลากแขนแดซอง แล้วหันหลังเดินออกมา
แค่น้านแหละ เทมป์ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที “อ๊าววว อย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียวสิ ใจร้ายจัง”
คนน่ารักแอบยิ้มมุมปาก ...หึ…….ก็แค่เนี๊ยะ.... เดินตรงมาที่ประตูห้อง แต่แล้วก็เจอใครบางคนยืนขวางอยู่ที่นั่น
ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ...แดซองและเทมป์เองก็มองตามเช่นกัน...

 ..........ประธานนักเรียน ยองเบ........
“เอ่อ...ผมขอคุยด้วยนิดนึงได้ไม๊ครับ” ชายหนุ่มพูดด้วยวาจาสุภาพ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่เจือบนใบหน้าเช่นเคย
“เอ่อ.....” ร่างบางพูดอะไรไม่ออก หันกลับไปมองหน้าเพื่อนร่างสูงในห้องที่กำลังมองมาทางพวกเขา
“แค่ไม่นานหรอกครับ” ยองเบพูดต่อ คำพูดที่แสนจะสุภาพ กับสีหน้า และรอยยิ้ม ทำให้จียงไม่กล้าปฏิเสธ
“อืม..ก็ได้” ร่างบางตอบอย่าเสียไม่ได้ ก่อนจะหันกลับมาที่เพื่อนอีกสองคนที่ยืนมองอยู่ตลอด “พวกนายไปก่อนละกัน เดี๋ยวชั้นตามไป” สายตาที่มองเพื่อนร่างสูงแลดูเศร้าเล็กน้อย ราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง ……….เทมป์เองก็เช่นกัน...
ร่างบางหันหลังกลับ เดินลงตึกไปพร้อมกับยองเบ โดยมีเทมป์ และแดซองมองตาม….
“เฮ๊ย จะดีเหรอวะ” แดซองหันมาถามเพื่อน เพราะรู้ดีว่าตอนนี้เทมป์คิดอะไร

....เงียบ..... ร่างสูงยืนนิ่ง มองหลังคนน่ารักที่กำลังเดินไป ก่อนจะพูดกับแดซอง “วันนี้นายไปกินข้าวกับคนอื่นละกันนะ แด” พูดเสร็จก็เดินออกมาทันที
“เฮ๊ยย เดี๋ยวเทมป์…….” แดซองเรียก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจฟังซะแล้วปล่อยเพื่อนให้ยืนหง่าวอยู่คนเดียว “เฮ้อ…….. ช่วยไม่ได้แฮะ” ยิ้มบางๆ “โชคดีละกันนะเว๊ย” ก่อนจะหันหลังลงบันไดอีกฝากเพื่อจะมุ่งไปยังโรงอาหาร “อ่าวว เฮ๊ยย ซึงรี วันนี้ขอไปกินข้าวด้วยคนเด่ะ” แล้วก็จับเหยื่อไปนั่งกินข้าวด้วยกันได้ระหว่างทางนั้นเอง.....

....ที่ข้างโรงยิม…….. ดูจะเป็นสถานที่เดียวในโรงเรียนที่เงียบสงบในเวลาพักเที่ยงแบบนี้ ยองเบเดินเข้ามา โดยมีร่างบางเดินตามหลังมาช้าๆ...

...ยองเบหยุดเดิน เมื่อมาถึงหน้าม้านั่ง...ที่ที่เขาเคยขอคบกับคนน่ารักคนนี้... แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น...
คนน่ารักชักใจไม่ค่อยดีเอาซะเลย บรรยากาศชวนให้รู้สึกอึดอัดซะเหลือเกิน จนตัวเองต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดอะไรขึ้นมาก่อน ... “เอ่....อ.... ขอโทษเรื่องเมื่อวันก่อนด้วยนะ”
ยองเบหันหลังกลับมา ยกนิ้วขึ้นวางบนริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่าย ทำเอาคนน่ารักใจเต้นขึ้นมาเมื่อใบหน้าหล่อๆของยองเบเคลื่อนเข้ามาใกล้ ที่สำคัญใครบางคนที่ตามมาแอบดูอยู่ที่มุมตึกแทบจะเต้นเร่าๆเมื่อเห็นภาพตรงหน้า  ...จะใครซะที่ไหน ถ้าไม่ใช่ เทมป์...
“อย่าพูดอะไรเลยครับ ผมเข้าใจดี ที่ผมเรียกจียงมาก็แค่อยากปรับความเข้าใจอะไรนิดหน่อยเท่านั้นเอง” หนุ่มผู้ดียังคงรักษารอยยิ้มสดใส กับความสุภาพไว้อย่างเคย “ผมไม่อยากให้จียงลำบากใจน่ะครับ”
“ขอโทษนะ” ถึงแม้จะเห็นรอยยิ้มบนใบหน้า แต่แววตาเศร้าจากดวงตาคู่สวยของยองเบก็ทำให้จียงพอเข้าใจความหมายของยองเบ แล้วก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ก้มหัวขอโทษ
“ขอโทษทำไมล่ะครับ จียงไม่ผิดซักหน่อย” น้ำเสียงอ่อนโยน จับไหล่ของคนร่างบางเบาๆเพื่อให้เงยหน้าขึ้น “ได้อยู่กับจียงแค่วันเดียว ผมก็รู้แล้วครับล่ะว่าคนที่คุณต้องการไม่ใช่ผม”
“ไม่ใช่...” คนน่ารักคิดจะปฏิเสธ แต่ยองเบรีบแทรกขึ้นก่อน
“ผมดีใจนะครับที่คุณไม่ได้ปฏิเสธผมตั้งแต่ทีแรกเหมือนอย่างที่คุณเคยทำกับคนอื่น” ยองเบมองคนร่างบางที่กำลังแสดงสีหน้ารู้สึกผิด “ผมไม่ได้ว่าคุณใจร้ายหรอกนะ เพราะตอนนี้ผมคิดว่าคุณทำถูกแล้วล่ะ” ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “อย่าหลอกตัวเองเลยครับ ผมอยากเห็นจียงมีความสุข”

...เห็นแบบนั้นจียงก็พูดอะไรต่อไม่ออก...ได้แต่ทำหน้าเศร้า....รู้สึกผิด และสงสารยองเบจับใจ ที่ผ่านมาจียงไม่เคยตอบรับผู้ชายคนไหนเลยซักครั้ง เพราะส่วนใหญ่คนที่มาบอกว่าชอบ บอกว่ารักเค้า ก็มีแต่คนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนทั้งนั้น เค้าไม่คิดหรอกว่าคำบอกรักจากคนที่ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนจะเชื่อถือได้ ... ……..แต่ที่สำคัญกว่านั้น...มันก็เป็นอย่างที่ยองเบพูด...คนเหล่านี้ไม่ใช่คนที่เค้าต้องการ...
“ผมเชื่อนะว่าคนๆนั้นก็รอคุณอยู่” ประธานนักเรียนผู้สุขุมแอบยิ้มมุมปาก “แต่ว่าเอาแต่แอบฟังอยู่อย่างนี้มันคงไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนะครับ” จงใจพูดเสียงดังให้คนที่มุมตึกได้ยิน  ………….ก็ยองเบเค้าหันหน้าออกไปทางนั้นแล้วก็เห็นอยู่ตลอดว่ามีใครแอบซุ่มดูอยู่น่ะสิ……
เทมป์สะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อรู้ว่ายองเบพูดถึงตัวเองแถมยัง...... โครมมม!!!!....……ตกใจจนซุ่มซ่ามไปเตะโดนกรวยสำหรับใช้ในโรงยิมที่วางอยู่ตรงนั้นด้วย…….
ร่างบางหันหลังไปตามที่มาของเสียงดัง กรวยสีส้มล้มระเนระนาด พร้อมกับร่างสูงตาคมคุ้นๆตา

....เฮ๊ยยย ไอ้บ้านี่มัน!!!.... จียงรีบวิ่งไปหาเทมป์ที่ล้มไม่เป็นท่าอยู่ตรงนั้นทันที เงาของร่างบางๆตรงหน้าทำให้เทมป์ต้องมองขึ้นไป แล้วก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านลงมา...

...ซวยแล้วกรู.... ตายแน่งานนี้.....
“นาย...แอบ...ดู...อยู่...งั้น...เหรอ.........” กัดฟันพูดเสียงเบาไม่ให้ยองเบได้ยิน พร้อมด้วยรอยยิ้ม...เหี้ยม...บนใบหน้า..
“อ่า..เอ่อ...คืออออ…..” ใบ้แดกสิครับ...ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ
“เอ่อ ซึงฮยอนใช่มั้ย” แล้วยองเบก็เดินเข้ามาช่วยชีวิตเมื่อเห็นว่าเทมป์กำลังลำบาก
“อ่ะ…...ใช่ครับ” ร่างสูงๆค่อยๆลุกขึ้นยืน พอเห็นท่าทางผู้ดี๊ผู้ดีของประธานนักเรียนแล้วแม้แต่เทมป์ยังเผลอพูดจาสุภาพไปด้วย

ยองเบยิ้มให้ทีนึงก่อนจะพูดต่อ “ดูแลจียงดีๆนะครับ ผมเชื่อว่าคงไม่มีใครทำได้ดีไปกว่าคุณแล้วล่ะ”
แขนเรียวยาวข้างนึงยกขึ้นกอดไหล่ของร่างบางไว้ก่อนจะพูดตอบ  “ของมันแน่อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับ” ยิ้มตอบ สีหน้า แววตาบ่งบอกถึงความจริงจัง
“ดีครับ เพราะถ้าคราวหน้าจียงเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ผมคงต้องเอาจริงแล้วล่ะ” รอยยิ้มที่มุมปาก กับสายตามุ่งมั่นที่รับกับใบหน้า บอกให้เทมป์รู้ว่าถ้าคิดจะแข่งกับยองเบคนนี้จริงๆล่ะก็…… ...มันก็คงไม่ค่อยง่ายนักหรอกนะ…...
ส่วนจียงที่ไม่ทันได้พูดอะไร เอาแต่ฟังสองหนุ่มคุยกันเองก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย
...คุยอะไรกันวะเนี่ย ไม่เห็นฟังเสียงเจ้าตัวบ้างเลย...
ยองเบหันกลับมาที่คนตัวเล็กที่ยังถูกแขนเรียวยาวกอดไว้แน่น ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน“เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะครับ”
“อื้ม” ร่างบางยิ้มตอบ
ยองเบมองหน้าคนร่างสูงอีกครั้ง  “โชคดีนะ” ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น....
“เฮ้อ……..ไปซะละ” ร่างบางพูดขึ้นเบาๆหลังจากมองยองเบเดินออกไปได้ซักพัก
“ทำไม เสียดายรึไง” เทมป์พูดเสียงยียวน ปล่อยแขนที่โอบร่างบางอยู่ลง

...หึ……..กวนประสาทอีกละ…. “อืมม……..มันก็น่าเสียดายอยู่” พูดเสร็จก็หันกลับมาที่เทมป์ “ว่าแต่นี่!!! ที่คุยกับเค้าเมื่อกี้มันอะไรกัน ชั้นกับนายไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย ทำไมต้องถูกยกให้นายดูแลด้วย แล้วที่ยังแอบฟังเมื่อกี้นี้...อุ๊บส์” แล้วเสียงแหลมๆถูกริมฝีปากเรียวสวยที่ก้มลงประกบดูดกลืนหายลงไปในลำคอ เทมป์จูบริมฝีปากนุ่มๆนั่น ชิมรสหวานจากมันเป็นครั้งแรก …..ช้าๆ..และอ่อนโยน... ก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากขึ้น
ร่างบางปรือตาขึ้นช้าๆ ใบหน้าขาวใสกลายเป็นสีแดงระเรื่อไปทั่ว เสียงลมหายใจดังพอที่จะให้คนตรงหน้าได้ยินอย่างชัดเจน ก่อนที่จะพยายามตั้งสติเพราะยังไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้

“ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้เป็นซะตั้งแต่ตอนนี้ละกัน” รอยยิ้มจากทั้งดวงตาคมและริมฝีปากสวยสะท้อนลงไปในดวงตาเรียวอีกคู่ แก้มใสๆดูเหมือนจะร้อนไม่ต่างจากสภาพอากาศเวลาพักเที่ยงแบบนี้เลย
“จะบ้าเหรอ” แขนเล็กๆจะผลักคนตรงหน้าออกด้วยความเขิน แต่เทมป์กลับใช้จังหวะนั้นเองดึงร่างบางของจียงเข้ามากอดแน่น

“นายก็รู้……….ว่าชั้นไม่เคยมองใครที่ไหนนอกจากนาย”
คำพูดนี้ของเทมป์ยิ่งทำให้คนน่ารักรู้สึกร้อนบนใบหน้ามากขึ้น
“แล้วชั้นก็รู้ว่านายคิดเหมือนกัน”
แต่ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถห้ามรอยยิ้มบนใบหน้าหวานๆนั่นได้

เทมป์ค่อยๆคลายอ้อมกอดช้าๆ ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมสวยของคนตรงหน้า “ใครบอกว่าชั้นคิดเหมือนนาย ชั้นไม่เคยพูดอะไรซักหน่อย” เสียงเล็กๆหวานๆ แต่ยียวนไม่เบา
“อ้อ…….. งั้นจะไม่พูดใช่ม๊ะ” ร่างสูงยิ้มมุมปาก
“ไม่” กลอกตาใสมองไปทางอื่น
“ไม่พูดงั้นเรอะ....ถ้างั้น...ชั้นจะจูบอีกนะ” พูดเสร็จก็ไม่รีรอโน้มใบหน้าของตัวเองลงมาทันที คนน่ารักรีบหลบด้วยความไวสูง เบี่ยงหน้าไปทางนั้นทีทางนี้ที แต่เทมป์ใช่ว่าจะแรงน้อย จียงเองก็ยิ่งเขินมากขึ้นจนทนไม่ไหว

“รู้แล้วๆๆๆ พูดก็ได้” เสียงแหลมๆตะโกนขึ้นเพื่อหยุดการกระทำของอีกฝ่าย ได้ยินอย่างนั้นเทมป์ก็ยิ้มกริ่ม ยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระโดยดี
คนน่ารักหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ...น่ารักจนอยากจะดึงเข้ามากอดแน่นๆ...

“ว่าไงล่ะ”  เทมป์พูดขึ้น เมื่อจียงยังคงปิดปากสนิท
“หลับตาก่อนสิ”
“อะไรว้า? ต้องหลับตาด้วย” แอบโวยวาย
“ไม่ทำงั้นก็ตามใจ” แล้วก็ทำท่าจะหันหลังเดินหนีไป เทมป์ก็เลยต้องรีบรั้งไว้ก่อน
“อ้าววว เฮ๊ยย เดี๋ยวดิๆ หลับตาก็ได้วะ” พูดเสร็จก็ยอมหลับตาลง ร่างบางเห็นก็แอบยิ้ม
..............
..............
......................
....อ่ะ หลับอยู่นานแล้วนะ...ไม่เห็นมีอะไรเลย...
“เทมป์” เสียงแหลมๆดังขึ้น “เท~มป์~” ...แต่เหมือนมันจะดังมาจากที่ไกลๆนะ

ร่างสูงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าโดนคนน่ารักหลอกเข้าซะแล้ว รีบลืมตาขึ้นหันหลังกลับมาทางต้นเสียง “เฮ้ยยย ขี้โกงนี่นา”
“อย่าหวังเลยว่าชั้นจะพูดน่ะ..แบร่..” คนน่ารักตะโกนต่อ แลบลิ้นให้ ก่อนจะวิ่งหนีไป “ฮะๆๆๆๆ”
“คิดเหรอว่าจะหนีพ้น” ขายาวๆวิ่งตามออกไป เสียงหัวเราะของคนสองคนปะปนกับเสียงดังของนักเรียนในบริเวณสนามโรงเรียน

 ....ไม่พูดงั้นเหรอ...ซักวันชั้นจะต้องทำให้นายยอมพูดให้ได้เลย คอยดูสิ....


 ....เช้าวันถัดมา....
“เทมป์ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ” เสียงแหลมเล็กดังรบกวนโสตประสาททุกเช้าอย่างเคย แต่คนได้ยินกลับไม่สนใจเลยซักนิด
“จะตื่นไม๊ห๊า” คนน่ารักตะโกนเสียงดัง แต่ก็ไม่เป็นผล
ร่างบางย้ายตัวเองมาตรงหน้าของคนที่ยังหลับสบาย แถมยังกรนเสียงดังอยู่บนเตียง  ...สบายจริงนะ...
“ถ้าไม่ตื่น ชั้นจะจูบนะ” ...มุขนี้ยังไงก็ต้องได้ผล... คนน่ารักไม่พูดเปล่าแถมยังหลับตา ก้มหน้าลงไปใกล้อีก   ...แต่ว่า....
....ไม่ได้ผลแฮะ....
คนบนเตียงหาได้ขยับไม่ ร่างบางลืมตาขึ้นอย่างงงๆ  ..ทำไมไม่ตื่นวะ.. กำลังจะค่อยๆลุกขึ้นยืนเหมือนเดิม แต่แล้วข้อมือเล็กๆก็ถูกคนบนเตียงดึงเข้าใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูหวานจะถูกประกบด้วยปากสวยๆของคนบนเตียง เทมป์ค่อยๆลิ้มรสหวาน ช้าๆ แต่แค่นั้นก็ทำเอาคนน่ารักแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

“จะปลุกทั้งทีต้องให้มันได้แบบนี้” ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อถอนริมฝีปากออกก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้า ส่วนคนตัวเล็กน่ะหน้าแดงไปหมดแล้ว ร่างบางๆค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ปลายนิ้วเรียวสัมผัสริมฝีปากตัวเอง
“ชั้นนึกว่านายจะเกลียดจูบชั้นซะอีก” ...ก็เมื่อก่อนพอบอกจะจูบแล้วก็ยอมตื่นนี่นา ...แล้วเมื่อกี้มันอะไร...
ร่างสูงหันกลับมา ยิ้มเล็กๆ “อืมม……...เกลียดรึป่าวน้า อย่างงี้ต้องขอลองพิสูจน์อีกหลายๆที” ว่าแล้วก็ย้อนกลับเข้ามาใกล้ร่างบางที่นั่งอยู่ที่เตียงอีกครั้ง
“เฮ๊ยย จะบ้าเหรอ อย่านะเว๊ย” รีบคว้าหมอนมาตีป้องกันตัวเอง ทำเอาเทมป์แทบจุก
“โอ๊ยย เจ็บนะ”
“สมน้ำหน้า” รีบลุกขึ้นจากเตียง “มัวแต่เล่นอยู่ได้ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” พูดทั้งที่หน้ายังแดงๆ ก่อนจะรีบเปิดประตูเดินออกจากห้องไป เจ้าของห้องก็ได้แต่มองตามแล้วก็ยิ้ม ...ดูมีความสุขจริงนะ...
...ว่าแต่จียง…..ถ้าไม่อยากโดนแบบนี้ทุกเช้าคงต้องรีบหาวิธีปลุกเทมป์วิธีใหม่แล้วล่ะ...

The End

---------------------------------------------------------------------------------------------
จบแล้ว มันจบแล้วค่ะฟิคเรื่องนี้ เย่ๆๆ ไม่หวือหวา ไม่มีให้ลุ้น  ฮาๆๆ

สรุปได้บัตรคอนจีดี้2 รอบเลยหล่ะ  ดีใจๆแต่แพงมากๆ จีจ้า โหดร้ายกันจังเลย

ถ้าพี่ท็อปมาด้วยจะให้อภัย ฮาๆๆๆ เพราะฉะนั้นจีต้องพาพี่ท็อปขึ้นมาโชว์ตัวบนเวทีด้วยน้า พลีสสสสส

อยากไปแล้วๆๆ พี่ท็อปรอมิ้นท์ก่อน หุหุหุ มิ้นท์บอกแล้วว่าไปครั้งนี้มิ้นท์จะรุกพี่ท็อปละนะ เตรียมใจไว้ดีๆ แต่ก่อนมิ้นท์ไม่เคยรุกพี่ท็อปเลย แต่ตอนนี้รู้สึกว่า ถ่าไม่ทำแล้วจะหมดโอกาสอ่ะ หึหึหึ สู้ๆ

เรื่องต่อไป 3P เทมจีรี ละกันเนอะ กรี๊ดดด คงมีเวลาแต่งฟิคเยอะเลยหล่ะตั้งแต่นี้ไป

เพราะว่ามิ้นท์ย้ายเข้าหอแล้ววันนี้ แหะๆๆ ใครเป็นเด็กธรรมศาสตร์มั้งอ่ะ ยกมือหน่อยจิ เพื่อนเอยยย                           

edit @ 1 Nov 2009 18:06:30 by TempG is V.I.P[มิ้นท์]