TempG is V.I.P GD on T.O.P

The Romance......True vol.1

………หลับต่อ……...

….คร่อก~ ฟี้~~~ คร่อกกกกกกกกกกก~~
20 นาทีผ่านไป ……. ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น…….

"ไอ้จี!!!!!!!! ไอ้บ้า!! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊า!!!!!!! " เสียงหนักๆของชายหนุ่มอีกคนตะโกนลั่นบ้าน พร้อมกับมือที่ทุบประตูห้องนอนรัวเสียงดัง
ทำเอาคนขี้เซาบนเตียงถึงกับสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็เป็นอันต้องล้มลงไปนอนบนเตียงใหม่เพราะหน้ามืด…..

"ตื่นสักทีสิโว้ยยยยยยย!! นี่มันเปิดเทอมวันแรกนะแก๊!!!!!!" หลังจบประโยคนั้น
คนบนเตียงก็ได้สะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง มือเรียวๆกวาดคว้าหานาฬากิปลุกรูปลิงน้อยคู่ใจขึ้นมาดูใกล้ๆ

………ใกล้จนแทบจะยัดเข้าไปในลูกกะตาตี๋ๆนี้ได้เลยทีเดียว……

"ชิบห๋าย!! จะ 8 โมงแล้ว" หลังจากได้เห็นเวลาในนาฬิกาปลุกคู่ชีพชัดๆเต็มสองตาแล้ว

ดวงตาที่ปกติเรียวเล็กก็ได้เบิ่งกว้างเป็นสี่เท่า แหกปากร้องพลางรีบลุกพรวดขึ้นวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวทันที

สวัสดีครับ!!! ผม "ควอน จียง" เช้านี้ก็ยังสดใสเหมือนเคย
นี่ถ้าผมได้หลับต่ออีกนิดส์ก็คงจะดีกว่านี้มาก…… แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกในชีวิตม.ปลายของผม……….ทำเอาเมื่อคืนผมนี่ตื่นเต้นจนนอนแทบไม่หลับเลยทีเดียว (ได้ข่าวว่าหลับเป็นตาย)

ในวันนี้……ผมจะได้พบกับ โรงเรียนใหม่ เพื่อนใหม่ และที่สำคัญ!!

……………ต้องหาแฟนน่ารักๆให้ได้!!!

……..โป๊ก!!!........

" หนอย!! แกทำอะไรวะไอ้เตี้ย "
" ยังจะมายืนเก๊กไป พล่ามไปอีกนะ สายป่านนี้แล้วโว้ยยย รีบๆวิ่งเร็วเข้าไอบ้า เอ้า!!วิ่ง!!!"
"ห๊า!"

ไม่ทันขาดคำ ควอน จียง ก็โดนลากไปโรงเรียนทันที

ไอเตี้ยที่ลากผมอยู่นี่เป็นญาติผมครับ “ทง ยองเบ" แต่ใครๆก็เรียกมันว่า แทยัง อายุมากกว่าผม 1 ปี…
ผมย้ายมาจากเคียงจู เนื่องจากป๊าม๊าสุดที่รักของผม ตั้งใจส่งผมมาเรียนเต้นที่โซล ก็เลยให้ผมมาอยู่กับไอแทยัง

"เฮ้อ~ เอ้า แกอยู่ห้อง 4-C สินะ โน่นอยู่ตึก 2 ส่วนชั้นอยู่ตึก 1 แล้วไว้เจอกันนะ บาย" แทยังพูดรัวเร็วด้วยความเหนี่อย พร้อมกับชี้ไม้ชี้มือบอกทางจียงซึ่งเป็นเด็กใหม่
"ไมต้องรีบร้อนด้วยฟะ ชิ!" ร่างบางบ่นเบาๆพลางเดินทอดน่องไปที่ตึกเรียน

ณ ห้อง 4-C

เมื่อจียงเดินเข้ามาในห้องเรียน เสียงเหล่านักเรียนใหม่ที่กำลังคุยกันดังสนั่นลั่นห้องก็กระแทกซะแก้วหูน้อยๆนี้สะเทือน นักเรียนส่วนใหญ่กำลังจับกลุ่มพูดคุยทำความรู้จักกัน

….แต่ละคนอวดกันเรื่องการเต้นของตนเองว่าดีเลิศประเสริฐศรีแค่ไหน ต่างคนต่างไม่ยอมน้อยหน้ากัน…

จียงเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะเรียนอย่างตื่นเต้น
'ทำไงดี…เราจะมีเพื่อนไม๊เนี้ย~  โอ๊ย~  ตื่นเต้นจังเลย จะเข้าไปคุยกับคนนั้นด้วยดีป่าวว้า อ๊ะ!!! เด็กคนนั้นน่ารักจัง' จียงมองไปรอบๆห้อง สายตาไปสะดุดกับนักเรียนหญิงคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักโดนใจน้อยๆดวงนี้มากมาย
เธอกำลังคุยจ้ออยู่ในกลุ่มเพื่อนสาวด้วยกัน

"หวัดดี" เสียงๆหนึ่งดังขึ้นข้างๆหู ทำเอาจียงสะดุ้งตื่นจากภวังค์วิ๊งๆสีชมพู
ละสายตาจากสาวน้อยคนนั้นแล้วหันมามองเจ้าของเสียงใกล้ตัวทันที

"ชั้น อี ซึงฮยอน เรียกว่า ซึงรี ก็ได้…นายล่ะ"
"เอ่อ จียง...ควอน จียง" ทันทีที่เห็นหน้าเจ้าเด็กซึงรีที่เข้ามาทัก ในใจผมก็คิดออกอยู่คำเดียวตอนนี้

………‘น่ารักเหมือนแพนด้าเลยแหะเจ้านี่’…….

"อื้อ จริงๆก็รู้อยู่แล้วล่ะนะ เรามาพยายามด้วยกันเถอะ ^^ " ซึงรียิ้มพร้อมกับยื่นมือตัวเองมาคว้ามือของจียงไปเช็คแฮนด์
"พยายามอะไรด้วยกัน?" ถามกลับไปอย่างงงๆ

อะไรของมันไอแพนด้านี่อยู่ดีๆมาจับเนื้อต้องตัว ชริ หวงนะเว้ยถึงจะน่ารักก็ไม่ได้!!!

"อ้าว นายไม่รู้รึไง ว่าเราเป็นบัดดี้กันน่ะ" จียงทำหน้าฉงนบอกเลยว่า…..ไม่รู้เรื่องงง
"นาย….ไม่ได้อ่านระเบียบการรึไงนะ... ก็โรงเรียนนี้น่ะ เค้าจะจับคู่นักเรียนให้เป็นบัดดี้กัน ให้ช่วยเหลือกันทางด้านการเต้น แล้วยิ่งตอนสอบนะ ถ้าบัดดี้ใครสอบตก คู่ของคนๆนั้นก็ต้องตกไปด้วยยังไงล่ะ หนาวเลยเนอะ…… แล้วตอนหมดเทอมก็จะมีการประกาศรางวัลบัดดี้ดีเด่นด้วยน้า " ซึงรีร่ายยาวเป็นชุด

"งั้นเหรอ ไอ้แท…เตี้ยนะเตี้ย ไม่เคยคิดจะบอกกันมั่งเล้ยย"

‘หนอยไอเตี้ยย้ายมาอยู่บ้านมันตั้งนาน รู้ก็รู้ว่าจะมาเป็นรุ่นน้อง ไม่เคยคิดจะบอกกันเลยใช่ไม๊’ นั่งบ่นอุบอิบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว

"ใครเหรอแท…..ห๊ะ!!! รึว่า…..จะเป็นรุ่นพี่ทง ยองเบ รุ่นพี่แทยังใช่รึป่าว?!!" ซึงรีพูดเสียงดังอย่างตื่นเต้น
"อ่อ ก็ใช่อ่ะ" ตอบงงๆ แหกปากทำม๊ายยย กรูหนวกหู

"ทำไมเหรอ"
"นายรู้จักรุ่นพี่แทยังด้วยเหรอ!! นี่อย่าเงียบสิ!!" ซึงรีเขย่าตัวจียงอย่างแรงปากก็ตะโกนถามเสียงดัง

"โอ๊ย! เบาๆสิ เค้าเป็นลูกพี่ลูกน้องฉันน่ะ"

"หา!!!!!" ทั้งห้องอุทานขึ้นมาพร้อมกันเสียงดัง จากนั้นก็กระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้

‘อะ…..อะไรว่ะ กระซิบกันทำไมว่ะ’ จียงงงมากๆคับตอนนี้ ใครก็ได้บอกกรูที มีอะไรทีรู้กันแล้วจียงไม่รู้ง่า

หันไปหาซึงรี ที่ตอนนี้ทำหน้าปลื้มอย่างสุดๆใส่

"อะ…..อะไรกันน่ะ ซึงรี ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย ทะ…...ทำไม มีอะไรงั้นเหรอ" ถามอย่างงงๆ

……….กรูจะร้องแล้วนะเว้ยยย………

"นี่นาย…..นาย…….. นายเป็นญาติของรุ่นพี่แทยัง!! สุดยอดอ่ะ สุดยอดไปเล้ย!! นายก็สุดยอดแบบรุ่นพี่ใช่ไหม!!" ซึงรีพูดอย่างตื่นเต้น
"อะไร…..สุดยอดอะไร" งงหนักเข้าไปอีก สรุปจะให้กรูรู้เรื่องด้วยได้ป่ะหล่ะ!

"อะไร๊!!!!! ก็รุ่นพี่แทยังน่ะ เป็นอันดับ 1 ของโรงเรียนเลยรู้ไม๊! ฉันนะนับถือรุ่นพี่มากกกเลย ทั้งการร้องเพลง ทั้งการเต้นน่ะ สุดยอดจริงๆ ถึงขนาดเคยมีค่ายเพลงยักษ์ๆมาทาบทามพี่เค้าด้วยรู้ป่าว" ซึงรีพูดตาเป็นประกายปิ๊งๆ

……..ท่าทางมันจะคลั่งไอเตี้ยเอามากๆแฮะ - -"

"นายก็เก่งแบบพี่แทยังใช่ไม๊ พี่เค้าสอนอะไรมาบ้างล่ะเนี่ย โอ๊ยยย……ซึงรีดีใจจริงๆ ที่ได้เป็นบัดดี้คู่กับนายเนี่ย" ซึงรีเข้ามากอดรัด ปากก็ยังทำหน้าที่พล่ามต่อไปไม่หยุด

'อะไรกันฟร่ะ ไอ้เตี้ยแทยังมันสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ ……ไม่เห็นเคยบอกอะไรกรูเลย…..หนอย เตี้ยปิดบังกันได้นะ คดีเยอะไปแล้วเมิง'

พักกลางวัน

"จีย๊งงง~ ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ~" ซึงรีเข้ามาเกาะแขนชวน
"คาบเมื่อกี้อาจารย์พูดสนุกมากเลยเนอะ ซึงรีอยากให้เริ่มเรียนเร็วๆจัง" ยังสตีลพูดไม่หยุด

ส่วนจียงนั้นนะเหรอ….ไม่ได้ฟังเลยเหอะ

ตอนนี้ในหัวมันมัวแต่คิดเรื่องของแทยัง….ญาติผู้เตี้ยของเขาไม่หยุดตั้งแต่เริ่มคาบ 1 แล้ว

'หน้าตา…..อย่างงั้นอ่ะนะสุดยอด……..จียงไม่อยากจะเชื่อออ'

ระหว่างทางขณะที่กำลังเดินไปโรงอาหาร จียงได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าเด็กนักเรียนตลอดสองข้างทาง บางคนถึงขนาดชี้นิ้วมาทางจียงเลยทีเดียว

"นั่นไง….น้องชายของรุ่นพี่แทยังล่ะ" ...

"เห็นเค้าว่ากันว่าสุดยอดกว่ารุ่นพี่แทยังด้วยนะ" ...
"จริงเหรอ!!" เสียงข่าวลือมั่วๆกระซิบกระซาบดังมาให้ได้ยินตลอดทาง

จียงอายจนหน้าแดง

'โว้ย! ชิบหายแล้วไม๊ล่ะ สุดยอดกว่าบ้าบออะไร กรูยังไม่เคยเต้นซักกะครั้งเลยด้วยซ้ำ ไอ้เตี้ยนะไอเตี้ย'

ทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่ก่นด่าแทยังในใจ (กรูผิดอะไร)

"นายนี่ แค่วันเดียวก็ดังแล้วนะเนี่ย สมแล้วที่เป็นน้องของรุ่นพี่แทยัง" ซึงรีพูดอย่างชื่นชม
"เหอๆ นายก็เป็นไปกับเค้าด้วยเหรอ จะบอกอะไรให้ชั้นน่ะนะ..."

"เฮ้ย!!! ไอจี ชั้นทำข้าวกล่องมาให้ เมื่อเช้ารีบไปหน่อยเลยลืมให้ว่ะ" เสียงของแทยังตะโกนมาแต่ไกล

..….จียงหันไปเห็นแทยังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา ในมือซ้ายหิ้วห่อข้าวกล่องมาด้วย….

"เอ้านี่….." ยื่นส่งให้
"ขะ…...ขอบใจ" จียงรับมาด้วยอาการเขินสุดๆ

……ก็เพราะตอนนี้ทุกสายตานั้นมองจ้องมาที่เขาคนเดียวน่ะสิ…

"นี่บัดดี้นายเหรอ ดีแล้วๆ สนิทๆกันไว้นะ" แทยังหันไปมองหน้าซึงรี ซึ่งตอนนี้……..
"ชื่ออะไรล่ะเราน่ะ" แทยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ พร้อมถามชื่อ

‘เด็กอะไรหน้าเหมือนแพนด้าดีวุ้ย’

"อ้าว ไม่ตอบแหะ……เพื่อนนายเป็นอะไรไปน่ะจียง?" จียงหันไปมองซึงรี

……….โอ้มายก๊อด!!! ซึงรีวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว!!..........
 

รุ่นพี่แทยังที่เขาปลื้มนักปลื้มหนามายืนหน้าชิดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"ชะๆๆชะชื่อ…….ซึงๆๆซึง…...รีๆๆรี …….. คระ..ครับ" ซึงรีพยายามพูดอย่างยากลำบาก

พูดจบก็วิ่งหนีไปเลย
"ซึงรีเหรอ เป็นอะไรมากไม๊หล่ะนั่น แต่หน้าตาเหมือนแพนด้า น่ารักดีนะ" แทยังพูดงงๆกับจียง

" อ้าว……. แล้วนี่แกเป็นอะไรไปอีกคนล่ะ ฮะ?"

………………………….
…………….

…..

"อ๋อ เรื่องนี้เองน่ะเหรอ ……. สุดยอดบ้าสุดยอดบออะไรกัน พวกนั้นก็พูดไปงั้นๆแหละ" หลังจากจียงเล่าสิ่งที่ได้ยินมาให้แทยังฟัง เรื่องก็กระจ่างขึ้นในทันที

"แกก็อย่าไปใส่ใจนักเลย ตั้งใจเรียนละกัน เพิ่งจะเคยเรียนเต้นนี่นา" พูดพลางยัดไส้กรอกเข้าปาก
"แต่มีพวกที่ชอบกระซิบกระซาบกัน แถมบางคนยังชี้นิ้วมาทางฉันนี่หว่า ไม่ชอบเลยเว้ยยย" บ่นๆ

‘กรูไม่ใช่สวนสัตว์เดินได้นะเว้ยยย’

"เออน่า เดี๋ยวซักพักก็ชินไปเองนั่นแหละ" แทยังพูดพลางเอามือขยี้หัวมังกรพ่นไฟอย่างเอ็นดู
"แล้วแก…….แกนะแก เตี้ยนะเตี้ย ไม่เคยคิดจะบอกชั้นเรื่องที่แกเต้นเก่ง กับ เรื่องมีบัดด้งบัดดี้อะไรนี่เลยใช่ม๊ายย" พูดโกรธๆ

‘ตอนนี้กรูโทษทุกอย่างแหล่ะแมร่ง’

"อ้าว แกน่ะแหละ ไม่ยอมอ่านระเบียบการของโรงเรียนเองนี่หว่า….ชั้นผิดเหรอฟร่ะเนี่ย!!! มัวแต่หลับอุตุสิแกน่ะ วันๆไม่เห็นทำอะไร"
"ห๊า!!! แกจะหาเรื่องรึไง" ……. - -"

………..และแล้วทั้ง 2 คนก็เริ่มกัดกันเอง……….

ถึงจะชอบทะเลาะกันเป็นประจำ แต่ทั้ง 2 คนก็สนิทกันมากเลยทีเดียวนะ

…………………………………….

…………………….

…………

"ไงซึงรี" จียงเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเอง

………….ซึ่งที่นั่งของจียงนั้นอยู่ติดกับซึงรี (ก็เป็นบัดดี้กันนี่นา)…….

"หนีมาทำไม?"
"กะ…..ก็ มันเขินนี่นา" ซึงรีนอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน ยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าที่แดงอย่างรุนแรงไว้เพื่อไม่ให้ใครได้เห็นตอบเสียงอ่อยๆ
"หืม…... เขินงั้นเหรอ อ๊ะ!!! จริงสิๆ เมื่อกี้แทยังมันชมนายด้วยนะว่า……….น่ารักน่ะ"

พูดยังไม่ทันจะขาดคำ ซึงรีที่ตอนแรกนอนฟุบซ่อนหน้างุดๆอยู่บนโต๊ะก็ลุกพรวดขึ้นมาจับไหล่ทั้งสองข้างของจียงไว้แล้วก็เริ่มลงมือเขย่าอย่างรุนแรงอีกครั้ง

"จริงเหรอ จริงเหรอ จริงเหร๊ออออออออ~~~~" ตะโกนใส่หน้าจียงเสียงดังดูท่าทางจะดีใจสุดๆไปเลยนะ
"รุ่นพี่แทยังชมคนอย่างชั้นด้วยงั้นเหรอ!!!!!!"

"โอ๊ย!!!!!! เจ็บนะเว้ยยย ชริ…..ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างงี้ตั้งแต่แรกชั้นไม่บอกหรอก" จียงค่อนข้างตะลึงกับอาการคลั่งแทยังเว่อร์ๆของซึงรี
'ซึงรีนี่มันคลั่งไอเตี้ยเอาจริงๆแฮะ ฮ่ะๆๆๆ แทยังลิซึ่มเหรอ อื้มมม….น่าสนุกจริงๆ'

"สวัสดี" เสียงหวานๆเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆโต๊ะ

"เธอชื่อจียงใช่ไหม ………. ชั้นชื่อปาร์ค บอมจ้ะ"

‘สาวน้อยคนที่มองอยู่เมื่อเช้านี่น่า เธอเข้ามาทักทายด้วยอ่ะ กรี๊ดดด เอ้ย!!! อ้ากกก  ขอจียงอึ้ง 3 วินาทีนะ’

"ครับ จียงครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ตอบกลับไปอย่างเขินๆ

'ปาร์ค บอม สเป็ค สเป็คเลยเว้ยยย'

"เช่นกันจ้ะ เอ่อ…..จียง……..ขอเรียกแบบนี้นะ…..จียงเป็นน้องของรุ่นพี่แทยังเหรอ" เธอถาม
"อื้อออ~ ทำไมเหรอ"
"ป่าว ไม่มีอะไรหรอก " บอมพูด จากนั้นก็ยิ้มหวานให้จียงแล้วก็เดินกลับไปเข้ากลุ่มกับเพื่อนสาวของเธอเหมือนเดิม

‘จียงขอคิดเข้าข้างตัวเองได้ป่ะหล่ะว่า บอม แอบสนใจจียงแน่ๆเลย แหมๆๆ แบบนี้จียงเขินน้า'

……………………………….

………………….

……..

"เอ้า 5 6 7 8 …... 1 2 3 นี่!!! ควอน จียง ตั้งใจหน่อยสิ"

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านไปแล้ว 1 อาทิตย์…….

…….ขณะนี้จียงกำลังอยู่ในคาบฝึกเรียนพื้นฐานการเต้น ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาบังคับของเด็ก ม.4……
…เมื่อกี้นี้อาจารย์ได้สอนไปแล้ว 2 รอบ…

…….จากนั้นอาจารย์ก็ปล่อยให้มาจับคู่ซ้อมกันเองกับบัดดี้……

การเต้นนี่มัน……….ยากจังเลยนะเนี่ยยย

"ก็มันจำท่าเต้นไม่ได้นี่นา~" จียงบ่นๆ ลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างเหนื่อยๆ หมดแรงแล้ววว
"เชอะ!!! ไม่เห็นจะเหมือนรุ่นพี่แทยังเลยอ่ะเนี่ย ไม่เหมือนซักกะติ๊ดดด นายเป็นน้องของรุ่นพี่จริงๆรึป่าวเนี่ยฮะ!!!" ซึงรีมันพูดประชดว่ะ!!!!!!!!

‘เฮ้ยยย ไอแพนด้า พูดแบบนี้เดี๋ยวเจ็บ จียงโกรธขึ้นมาแล้วนะเว้ยยย’

"แก!!! ชอบเอาชั้นไปเปรียบเทียบกับไอแทยังอยู่เรื่อยเลย…….นี่ชั้นเพิ่งจะเคยเรียนเต้นเป็นครั้งแรกนะเว้ยยย เจ้าบ้า" ตะคอกใส่ซึงรีเสียงดัง และงอนตุ๊บป่องอย่างน่ารัก

‘เออ ไม่เก่งบ้างให้รู้ไปนะ’

"ขะ…….ขอโทดนะ" ซึงรีเริ่มรู้สึกสำนึกผิดนิดๆ

"ลุกขึ้นมาๆ เดี๋ยวชั้นจะสอนให้อีกทีก็ได้ นะน้า" ฉุดจียงที่นั่งกอดอกหันหลังงอนอยู่ให้ลุกขึ้นมา และสอนให้อีกครั้ง
"ซึงรี…….นายนี่เต้นเก่งนะ เต้นมานานแล้วเหรอ" จียงถามขณะที่กำลังนั่งมองซึงรีเต้นให้ดูใหม่อีกครั้ง
"อื้อ ก็ตั้งแต่ตอน 8 ขวบแล้วล่ะนะ แล้วก็…..เคยประกวดชนะด้วยน้า ^^ " ชูสองนิ้ว
"ว้าว งั้นเหรอ เก่งจังๆนะเนี่ยยย …………..นี่ถ้าไอแทยังมันรู้เข้า จะเป็นยังไงน้า~" จียงแกล้งซึงรีอีกแล้ว

…..จียงหน่ะชอบแกล้งซึงรีเป็นประจำเลย…..

เมื่อโดนแซวแบบนี้เข้าไปซึงรีก็มีอันเป็นต้องทำอะไรไม่ถูกทุกที

"ไง จียง กำลังรออยู่เลย…... " แทยังกำลังยืนรออยู่ที่บริเวณหน้าประตูโรงเรียน

"อ้าว นั่น………ซึงรีใช่ไม๊น่ะ?" ซึงรีน้อยๆหลังจากได้ยินคำทักทายหลุดออกจากปากของรุ่นพี่สุดปลื้มเช่นนั้นหัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากข้างในอกทันที

'อ๊ายยย…………รุ่นพี่แทยังอ่า…….จำชื่อของเราได้ด้วยแหล่ะ กรี๊ด ซึงรีดีใจจังเล้ยยย~~'

"เป็นอะไรไปน่ะ จะไม่กลับบ้านรึไง" จียงถามเสียงดัง
"เออ ก็คิดว่าจะให้ไปซื้อของด้วยกันหน่อยน่ะ……..ซึงรีจะไปด้วยกันไม๊?" หน้าออกสีแดงเรื่อๆทันทีที่แทยังเอ่ยปากถาม รีบตะกุกตะกักตอบออกไปอย่างรวดเร็ว

"ไปครับๆๆ ไป" จียงได้แต่หัวเราะในอาการเอ๋อๆของบัดดี้ตัวเองเสียงดัง

'เจ้าซึงรีนี่มันน่ารักจริงๆแหะ สงสัยคงต้องหาทางช่วยหน่อยซะแล้วหล่ะมั๊ง'

"แล้วนี่เรียนเต้นเป็นไงบ้างหล่ะ" ระหว่างทางที่กำลังเดินไปซื้อของกันนั้น แทยังก็เริ่มชวนคุยขึ้นมา
"อ๋อ สำหรับชั้นอ่ะ……มันก็งั้นๆแหล่ะ อย่างที่รู้กัน แมร่งงง ยากชะมัดเลย แต่เจ้านี่น่ะ ซึงรีเนี่ยเก่งสุดๆๆไปเลยนะเว้ยยย" ตบไหล่ซึงรีที่เดินเกร็งอยู่ข้างๆเบาๆ

………ซึงรีเดินแข็งทื่อและไม่พูดเลยมาตลอดทาง……..

"งั้นเหรอๆ แล้วจียงมันเป็นไงมั่งล่ะซึงรี โง่มากๆเลยใช่ไหม? ฮ่าๆๆ" แทยังยื่นหน้าเข้าไปถามซึงรี
ซึ่งนั่นก็ทำให้น้องซึงเธอหน้าแดงเป็นตูดแพนด้าอีกครั้ง (อิๆ)

"แก!! ไอเตี้ยแทยัง บังอาจหาว่าจียงคนนี้โง่เหรอ!!!" ฉุนกึ๊กกับคำพูดของไอเตี้ย

‘มัน…..มันว่าจียงโง่อ่า………….แมร่ง ยอมไม่ได้ แม่สอนว่าห้ามให้คนเตี้ยกว่ามาดูถูก หนอยยย’

คิดได้เช่นนั้นแล้วก็ยกเอากระเป๋าเขวี้ยงใส่แทยัง

……แต่ด้วยความที่ตัวเตี้ย(?)จึงสามารถใช้ความว่องไวที่ติดมาด้วยกันหลบกระเป๋าของจียงไปได้อย่างหวุดหวิด

แต่ทว่า..

……….ผลั่ก!!!..

กระเป๋าที่มีเป้าหมายอยู่ที่คนตัวเตี้ยในตอนแรก ได้ลอยไปโดนหน้าชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ใกล้ๆ

ด้วยแรงเคืองเลยปากระเป๋าไปซะเต็มแรง …..

………มันแรงซะจนทำให้ร่างสูงๆนั่นหงายหลัง รวมไปถึงของในอ้อมแขนนั่นก็หล่นกระจัดกระจายเกลื่อนไปหมด……

"โอ๊ยยย…..." ชายคนนั้นค่อยๆลุกขึ้นมา พร้อมทั้งลูบคลำจมูกตัวเอง สงสัยจะกลัวว่าดั้งสวยๆนั่นจะยุบผลุบเข้าไปหล่ะสิ
"ขอโทษนะครับ เป็นอะไรมากไม๊ครับ" รีบวิ่งไปดูชายคนนั้น

'ตายล่ะหว่า โรงเรียนเดียวกันนี่ แถม……ตามันน่ากลัวอ่ะ ฮือๆๆ จียงขอโทษ จียงไม่ได้ตั้งใจ T_T’

รีบก้มลงไปเก็บของบนพื้นให้ชายตาคมที่เอาแต่นั่งคลำจมูกตัวเองอยู่ข้างๆ……
"อ๊ะ!!! นี่ดูนั่นสิ" ชายคนนั้นใช้มือนึงคว้าข้อมือของจียงไว้ แล้วยกอีกมือนึงชี้ขึ้นบนท้องฟ้า ...

จียงที่กำลังกระวีกระวาดเก็บของให้อยู่นั้นตกใจจึงรีบมองตามขึ้นไป

‘อะไร อะไร UFO บุกโลกเหรอ!!!’

แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะ……ไม่มีอะไรบนท้องฟ้านั้น

"ทำไมเหรอ บนนั้นมีอะไร?"
"ก็……ดูสิ ท้องฟ้ามันเล็กจังนะ" เสียงทุ้มๆเอ่ยออกมาแผ่วๆ
"แล้วมันทำไมล่ะ" จียงทำหน้างงๆ

‘เล็กยังไงว่ะ ก็เห็นว่ามันเท่าเดิมทุกวันนี่หว่า’

"ก็……….มันเขียนคำว่า "รักเธอ" ยังไม่พอเลยอ่ะ!!!" ทันทีที่ชายหนุ่มตาคมเสียงทุ้มคนนั้นพูดจบก็หันมาจูบเบาๆที่ริมฝีปากของจียงในทันที

……ริมฝีปากนุ่มๆของชายคนนั้น ประกบเข้ากับริมฝีปากของจียงอย่างอ่อนโยน……

แต่………จียงเบิ่งตาโพลงด้วยความตกใจและ...
"ย้ากกก!!! ไอ้โรคจิต(หน้าหล่อ) ทำอะไรของเมิงงงงงง" ตกใจดิ

‘ทำอะไรของมัน กลางวัน(เหรอ)แสกๆหน้าผาก คนก็ไม่น้อยนะเว้ยยย แล้วทำไมเรายืนนิ่งว่ะ…..’

ทันทีที่คิดได้ก็ใช้สองมือเล็กๆออกแรงผลักชายคนนั้นออกไป แล้วรีบเอาแขนเสื้อเช็ดปากตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
'อ้วก!!! กรูจะอ้วก กรูจูบกับผู้ชาย ม่ายยยน้า โฮๆๆ  ไอ…….ไอหล่อนี่มันเป็นบ้าอะไรของมัน

……..รึว่าโดนกระเป๋ากระแทกจมูกแรงซะจนกระทบกระเทือนถึงสมองเลยเพี้ยนไปเลย

…พระเจ้าช่วยกล้วยจียง(กรี๊ด) จูบแรก……..จูบแรกของกรู!!!!!'

จียงได้แต่กรีดร้องตะโกนก้องในใจ

…….ส่วนในหัวตอนนี้มันสับสนไปหมดแล้ววววว…..

"เฮ้ย! ไอจี~ ….. อ้าว ซึงฮยอนนี่นา!" แทยังที่วิ่งตามมาทีหลังพร้อมกับซึงรีร้องขึ้น
"อ้าว~แทยัง" ซึงฮยอนเอ่ยทักด้วยเสียงทุ้มๆติดจะอู้อี้ไปซักเล็กน้อย
"กะ……..แกๆๆ ไอ……..ไอโรคจิต ………. แทยังรู้จักมันด้วยเหรอ" พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และชี้นิ้วที่ก็กำลังสั่นด้วยความโกรธอยู่เช่นกันไปยังไอหน้าหล่อที่ชื่อ ซึงฮยอน แล้วหันไปถามแทยัง

"อ๋อ นี่บัดดี้ชั้นเอง" แทยังตอบ

"ชเว ซึงฮยอน……….ซึงฮยอนนี่ญาติชั้นเอง ควอน จียงน่ะ" …..
"ยินดีที่ได้รู้จัก" ซึงฮยอนยิ้มหวาน(สุดอ่ะ) พร้อมยื่นมือออกไปทำท่าจะเช็คแฮนด์
แต่………..จียงปัดมือของซึงฮยอนออกไปให้ห่างๆจากตัว แล้วตะคอกใส่หน้าอีกครั้ง

"ไอ้โรคจิต!!!! แก……..แกกล้า………….." นั่นทำให้แทยังกับซึงรีงงมาก  ง ง  ว่าจียงเป็นอะไร???

…………..เพราะทั้ง 2 นั้น ไม่เห็นฉากเด็ดที่ซึงฮยอนจูจุ๊บจียง

"อะไรของแกวะไอจี ท่าทางแปลกๆ" แทยังถาม

"นั่นสิๆ" น้องซึงก็รีบเสริมด้วย (แหม…..เชียวนะ)
"ก็เจ้านี่มัน……. มัน….." จียงพูดอึกอัก
"จูบปากไง" ซึงฮยอนพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย

"เมื่อกี๊เราจูบปากกันใช่ไหมจียง ^-^"

จียงยืนตัวแข็ง ……….

"แก!! ไอหน้าด้าน พูดออกมาได้ไม่อายปาก ไอ้บ้าๆ โรคจิต!! จียงอะไรกัน!! อย่ามาตีซี้นะเว้ย!!"
"อุ๊บส์!!! ก๊ากๆๆๆๆๆๆ" แทยังที่ยืนฟังอยู่ข้างๆมาตลอด ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"เอาอีกแล้ว แกล้งชาวบ้านไปทั่วนะซึงฮยอน คงปล่อยคำน้ำเน่าๆออกมาอีกแล้วล่ะสิ" จียงหน้าแดงทันที

'แกล้ง …….. งั้นเหรอ นั่นมันจูบแรกของชั้นเลยนะเว้ย!!! ไอหน้าหล่อนี่'

"อ๊ะ!! รถมาแล้วล่ะ " ซึงฮยอนมองไปเห็นรถของที่บ้านกำลังแล่นเข้ามา จึงรีบเก็บของที่กระจัดกระจายอยู่ขึ้นมา เมื่อรถจอดพร้อมกับที่คนขับรถวิ่งมาเปิดประตูให้ ซึงฮยอนก็รีบวิ่งขึ้นรถไป พร้อมกับหันมาบอกกับจียง

"ไปนะ บายจียง น่ารักจังเลยครับ" ส่งจูบ ยักคิ้วให้จียง 1 ที
"ไอ้บ้า!!!!!!" จียงด่าส่งท้าย พร้อมถอดรองเท้าไนกี้เกือบเน่าคู่โปรดเขวี้ยงใส่รถคันหรูที่วิ่งออกไป

"ไอ……..ไอ…….." จียงโมโหมากจนไม่รู้จะด่าซึงฮยอนว่าอะไรดีแล้ว
"เอาน่าๆ ไอซึงฮยอนมันก็เป็นแบบนี้แหละ กลับกันเถอะ" แทยังพูด ทั้งๆที่ยังคงแอบขำๆอยู่
"อ้าว ไม่ไปซื้อของแล้วเหรอฮะรุ่นพี่" ซึงรีหันไปถามแทยังอย่างเขินๆ
"เออ นั่นสิ ………. แต่เอาไว้วันหลังดีกว่า ดูไอจีสิ บ้าคลั่งไปแล้ว" พูดกับน้องพลางมองไปทางจียงที่โกรธกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียว

"งั้น…..เดี๋ยวพี่ไปส่งนายนะซึงรี"
"คะ……..ครับ" ซึงรีตอบ สีหน้าดีใจอย่างสุดๆ อาการเขินเริ่มหายไปแล้ว
'รุ่นพี่ใจดีจังเลยยย~~'

--------------------------------------------------------------------

อ่ะฮ้า ฟิคเรื่องใม่ของมิ้นท์คลอดออกมาแล้วค่ะทุกๆคน แหะๆ ตอนนี้มิ้นท์ก็เป็นอันเรียกได้ว่า เด็กหอแล้วล่ะนะ

เวลาที่มีมากมายเอาไปทำอะไร..................อ่านหนังสือหรือ...........ก็ไม่

แต่งฟิคสิคะพี่น้อง เหอๆๆๆ โหลดพี่ท็อปสิคะ อ่ะฮ้า คุยกับแจนสิจ้ะ เหมือนเคย เอิ้กๆๆๆๆ

ขอบคุณสำหรับบัตรคอนของจีดี้นะจ้า ที่อุตส่าห์ขายมิ้นท์ในราคาที่ไม่ธรรมดาเหมือนคนอื่นๆเค้า

270,000 วอนนะสิค่ะพี่น้อง อ้ากกกกกกกกกกกกกก ยิ่งแพงแปลว่ารักมากใช่ไม๊จีจ้าพี่ท็อปจ้า

ถ้าอย่างนั้นมิ้นท์ก็จะพยายามโอเคกับมันนะ T_T

พี่ท็อปรั่วๆ เน่าๆ ปากหวานๆๆๆๆๆ(อยากลองชิมชะมัด) อยากเจอพี่ท็อปในโหมดนี้กับตัวดูซักครั้งเลยลองแต่งพี่ท็อปแบบนี้ดู โฮะๆๆๆๆ แล้วจีจะไปไหนพ้นค่ะพี่~~~~~~~~~~~